De medische gevolgen van een atoombomaanval
Een atoombomaanval heeft altijd verregaande gevolgen. Zo vielen er in 1945 bij de aanval op Hiroshima 70 000 doden, enkele weken later bij de aanval op Nagasaki 28 000. Niet alleen vallen er op het moment van de eigenlijke aanval duizenden doden, ook de medische gevolgen op langere termijn zijn vaak niet te overzien. Dit is te wijten aan de zogenaamde fallout: na een nucleaire aanval worden er miljoenen miniscule luchtdeeltjes geladen met radioactief materiaal, die zich in een enorm wijde omtrek verspreiden.
Het aantal doden na de blootstelling aan straling vermindert na zeven à acht weken, maar de latente stralingseffecten blijven nog lange tijd bestaan. Regelmatige checkups van mensen die slachtoffer werden van een atoombom, tonen aan dat er in veel gevallen onherroepelijke schade is toegebracht aan hun lichaamscellen, weefsels en organen. Dit kan mogelijk leiden tot bloedziektes zoals leukemie, de ziekte van Kahler (een kwaadaardige woekering van plasmacellen) of het maligne lymfoom (een vorm van kanker die zich situeert in de lymfocyten, cellen die een belangrijke rol spelen in het immuunsysteem).
Ook kregen verschillende slachtoffers met brandwonden veroorzaakt door de explosie na een periode van enkele maanden last van keloid: sterk gezwollen littekenweefsel. Dit effect trad op bij veel overlevenden van Hiroshima en Nagasaki.
Daarnaast traden er verschillende ernstige gevallen van oogbeschadiging op, wat ‘atoombomcataract’ genoemd wordt. De ernst van deze aandoening wordt gelinkt aan de stralingsdosis. Hoe langer de bestraling duurde en hoe dichter het slachtoffer bij het ontploffingspunt was, hoe groter de kans op ontwikkeling van de specifieke cataract jaren na de ontploffing.
Onderzoeken uit 1946 en 1947 (na de aanvallen op Hiroshima en Nagasaki) toonden ook een verminderde spermaproductie en abnormale menstruatie bij de slachtoffers aan, wat in sommige gevallen tot onvruchtbaarheid leidde.
Bij foetussen van moeders die blootgesteld werden aan straling, werden veel miskramen en doodgeboortes waargenomen. De baby’s die toch geboren werden, hadden heel vaak verstandelijke en/of fysieke beperkingen. Zo werd er vaak een vertraagde groei of microcefalie vastgesteld. Microcefalie is een aandoening van het zenuwstelsel die een te kleine schedelomvang als voornaamste kenmerk heeft. Ook de hersenen kunnen hierdoor niet naar behoren ontwikkelen, wat vaak verstandelijke beperkingen tot gevolg heeft.
Bronnen
http://www.erfelijkheid.nl/zena/micro.php http://nl.wikipedia.org/wiki/Maligne_lymfoom http://nl.wikipedia.org/wiki/Multipel_myeloom http://www.straightdope.com/columns/read/2466/if-nuclear-fallout-lasts-thousands-of-years-how-did-hiroshima-and-nagasaki-recover-so-quickly http://nuclearwarfaretribunal.org/nwtp_c303.html
