Dat viel niet mee. Niet dat het vakmanschap van Hubert een probleem is. Dat zeker niet. Niet dat deze Shakespeare niet goed zou zijn. Dat ook niet. Het is het geheel van beeld, taal, spel en het gebruik van de ruimte dat je aan het denken zet. De regie van Canci maar vooral het vakmanschap van Hubert maken deze Lear tot een onvergetelijke gebeurtenis. Je voelt je bijna een voyeur als het al niet de bedoeling is dat er een (aandachtig) publiek bij is. De voorstelling zag ik op 14 november bij de 1e try-out. Deze week ga ik opnieuw en ik weet zeker dat deze Lear de moeite dubbel en dwars waard is.

Gisteravond, de voorlaatste try-out van Lear. Een openbaring. Waar we allemaal, als liefhebbers van toneel weleens een Lear voorstelling hebben gezien, is deze Fermin-interpretatie er een van grote klasse. Hier kom je binnenin de Mensch Lear. In aanvang nog wat bozig, weifelend, zoekend naar wie die koning dan wel is diep down under. Langzaam gaat de huid eraf en kruipt Fermin binnenin de rots. Wordt steen tot klei en laat hij die substantie steeds zachter worden totdat de koning zelf aan het kneden gaat. Bedrog en bedrogen worden maken plaats voor inzicht en wijsheid. Woede verwordt tot verdriet en pijn waar de plekken nog niet voor gevonden kunnen worden, en het gevecht daarvan mag je als publiek in schitterend eenvoudige maar subtiele vondsten meemaken. Van angstaanjagend, zichtbaar in de ogen en ademhaling van bezoekers tot verzuchtendende ontsnappingen als vermeende realiteit toch spel blijkt te zijn. Minimalistisch is dit stuk in zijn opvatting op een groot aantal momenten. Maximaal in zijn dramaturgische aanpak en enscenering. Ik weet zeker dat ik voor het einde van het jaar nogmaals in de zaal zal zitten. Ik gun mijzelf, en Hubert Fermin het steeds verder vormkrijgen van deze interpretatie. Daarin zit de kracht die er ook nog in zit en bezig is zich aan te dienen.